ภายใต้แนวคิด ปรัชญาหลังนวยุคสายกลาง (Moderate Postmodern Philosophy) ความรู้ทุกระบบควรอยู่บนหลักของการวิพากษ์ การเปิดรับ และการพัฒนาต่อเนื่อง ไม่เร่งตัดสินสิ่งที่ยังอธิบายไม่ได้ว่าเป็นจริงหรือเท็จ หากแต่จัดวางไว้เป็นพื้นที่แห่งความเป็นไปได้ เพื่อรอการตรวจสอบด้วยหลักฐาน ประสบการณ์ หรือกรอบแนวคิดใหม่ในอนาคต READ MORE

เป้าหมายของญาณวิทยาในพุทธศาสนามิใช่การแสวงหาความรู้เพื่อสนองความอยากรู้ หากเป็นการเปลี่ยนแปลงผู้รู้ให้มีความสามารถเห็นสรรพสิ่งตามความเป็นจริง READ MORE

ระเบียบวิธีวิจัยแบบ Non-Empirical จึงไม่ใช่เพียงการทบทวนวรรณกรรม (Literature Review) แต่เป็นการ ทำงานทางปัญญา (Intellectual Work) ที่ใช้การคิดขั้นสูงเพื่อจัดระเบียบ แปลความหมาย และขยายพรมแดนความรู้ผ่านโลกของความคิดและตัวอักษร READ MORE

Contemplative Practices ไม่ใช่เพียงแค่การนั่งหลับตาเพื่อความผ่อนคลาย หากแต่เป็นการเพ่งพินิจเพื่อเข้าถึงความจริง และการฝึกตนทางจิตวิญญาณ READ MORE

การรู้มิใช่การครอบครองความจริงนั้น แต่คือการมีส่วนร่วมในความกำลังจะเป็นของความจริง ผ่านการเกิดขึ้น โครงสร้าง ความรับผิดชอบ และผลลัพธ์ READ MORE

ปรัชญาหลังนวยุคสายกลางมีลักษณะสำคัญ 3 ประการ ได้แก่ (1) การยอมรับพหุสัจจะเชิงตีความ (epistemic pluralism) (2) การเน้นกระบวนการเสวนาเชิงเหตุผล (dialogical rationality) และ (3) การมุ่งพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงคุณค่า (ethical-qualitative orientation) นำไปสู่การออกแบบการเรียนรู้เชิงรุกที่ส่งเสริมการสร้างความหมาย ความรับผิดชอบทางศีลธรรม และการอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรมได้ READ MORE

จงใช้การคิดเชิงวิพากษ์ของ Postmodernism เพื่อตั้งคำถามกับสิ่งรอบตัว และก็ใช้เหตุผลและการสร้างสรรค์ของ Modernism เพื่อพัฒนาและสร้างสิ่งใหม่ที่ดีกว่า READ MORE