Brahmanism on goodness ความดีของศาสนาพราหมณ์

ผู้แต่ง : ศุภชัย ศรีศิริรุ่ง
ผู้ปรับแก้ : กีรติ บุญเจือ

มาตรการความประพฤติดีของศาสนาพราหมณ์ (Brahmanism)ก็คือ การปฏิบัติหน้าที่อย่างดีตามวรรณะของตน ใครเกิดในวรรณะใดก็ต้องบำเพ็ญหน้าที่ในวรรณะนั้น จะตะเกียกตะกายทำอย่างอื่นผิดวรรณะของตนไม่ได้ เช่น คนที่เกิดในวรรณะศูทรต้องเป็นทาสรับจ้างวรรณะอื่นจึงจะได้กุศล ถ้าไปประกอบศาสนพิธีหรือเรียนฝึกอาวุธเพื่อเป็นนักรบถือว่าผิดหน้าที่ไม่ใช่ความดี พราหมณ์มีหน้าที่ศึกษาเล่าเรียนพระเวทและประกอบพิธีกรรม พรหมณ์ทำหน้าที่ปกครองได้ไม่ถือว่าผิดหน้าที่

เหตุผลของจริยธรรมนี้ก็คือ ชาวฮินดูเชื่ออภิปรัชญาว่าพระพรหมทรงสร้างมนุษย์มาจากส่วนต่าง ๆ ของพระองค์ ทำให้เกิดวรรณะใหญ่ ๆ ขึ้น 4 วรรณะ คือ วรรณะพราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ และศูทร แต่ละวรรณะมีหน้าที่ของตนตามพรหมลิขิต เมื่อเลือกเกิดไม่ได้ก็เลือกหน้าที่การงานไม่ได้เช่นกัน ใครฝ่าฝืนก็เท่ากับขัดขืนเทวบัญชานั่นเอง แต่ปรากฎว่าภายหลังวรรณะพราหมณ์ทำหน้าที่ของวรรณะกษัตริย์ได้โดยไม่ถือว่าผิด ส่วนจัณฑาลเกิดผิดวรรณะ อยู่นอกวรรณะ จึงไม่มีสิทธิอะไรที่พระเจ้าประทานแก่มนุษย์ แม้มหาตมคานธีจะพยายามเปลี่ยนความรู้สึกโดยเรียกว่าเป็นหริชน(คนของพระนารายณ์) แต่ก็ไม่อาจแก้ไขความรังเกียจของผู้มีวรรณะทั้งหลายได้มากนัก

ศาสนาพราหมณ์ได้พัฒนาความเข้าใจเจตนาศาสนาของตนมาเป็นศาสนาฮินดู และพัฒนาต่อ ๆ มาจนถึงปัจจุบันด้วย มีปรัชญาที่ลึกซึ้งและกว้างขวางไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าของชาวตะวันตก