dommunity of salvation as ideal state รัฐในอุดมคติคือประชาคมแห่งความรอด

ผู้แต่ง : เอนก สุวรรณบัณฑิต
ผู้ปรับแก้ : กีรติ บุญเจือ

นักปรัชญาคริสต์บางท่านเห็นว่า การรวมการเมืองกับการศาสนาเข้าด้วยกันเป็นระบอบเทวาธิปไตยนั้น เป็นผลเสียทั้งสำหรับการเมืองและการศาสนามากกว่าผลดี จึงเสนอทฤษฎีทวิยาธิปไตย (two-power theory)ดังตัวอย่างต่อไปนี้

ออเกิสทีน(254-430) สอนว่าสังคมมนุษย์แบ่งเป็น 2 นคร คือ เทวนคร (City of God) กับโลกียนคร (City of the world) เทวนครได้แก่กลุ่มคนดีมีศีลธรรม ส่วนโลกียนครได้แก่กลุ่มคนเลว หมกมุ่นอยู่ในความประพฤติชั่ว สองนครนี้ไม่มีเขตแดน เพราะคนของสองนครนี้ปะปนกันอยู่ทั่วไป จะรู้ว่าใครเป็นสมาชิกของนครใดก็ดูจากความประพฤติของเขาว่า เขารักพระเจ้ามากกว่าตัวเอง หรือว่ารักตัวเองมากกว่าพระเจ้า ผู้ที่รักพระเจ้ามากกว่าตัวเองจะต้องใช้ชีวิตเพื่อสร้างกุศลสำหรับความรอดของวิญญาณ เขาจะต้องใช้สิ่งของในโลกนี้ให้ยังผลดีต่อโลกหน้า

รัฐที่ดีจะเป็นระบอบใดก็ได้ที่ให้ความสะดวกแก่ประชาชนในการบำเพ็ญคุณธรรม เพื่อความรอดของวิญญาณ ทฤษฎีนี้ปรากฏในหนังสือ The City of God (เทวนคร) อันลือชื่อ

อไควเนิส(1225-1274) เอาแนวความคิดของออเกิสทีนมาคิดให้เป็นปรัชญามากขึ้นว่าเนื่องจากมีสิ่งดีอันพึงปรารถนาอยู่ 2 อย่างต่างกัน คือ สิ่งดีสำหรับวิญญาณ กับสิ่งดีสำหรับร่างกาย สังคมจึงต้องมีอำนาจ 2 อย่างเพื่อจัดการให้มนุษย์ได้สิ่งดีทั้งสองอย่าง คือ อำนาจทางศาสนา และอำนาจทางการเมือง ทั้ง 2 อำนาจไม่ควรก้าวก่ายกันแต่ต้องร่วมมือสนับสนุนกัน รัฐที่ดีนั้นจะปกครองด้วยระบอบใดก็ได้ที่สามารถบันดาลให้พลเมืองดำรงชีพอยู่ได้อย่างสงบสุข และมีความสะดวกในการปฏิบัติศาสนกิจ เพื่อความรอดของวิญญาณ ทั้งนี้เพื่อเป็นไปตามพระดำรัสของพระเยซูที่ว่า “สิ่งใดเป็นของพระเจ้า จงคืนให้แก่พระเจ้า สิ่งใดเป็นของจักรพรรดิ จงคืนให้แก่จักรพรรดิ”(มัทธิว 22:21)