Jesus’s philosophy ปรัชญาของพระเยซู

ผู้แต่ง : กันต์สินี สมิตพันธ์
ผู้ปรับแก้ : กีรติ บุญเจือ

ไบเบิล (Bible) แบ่งเป็น 2 ตอน ตอนแรกรับมาจากศาสนายูดาห์ กล่าวถึงเรื่องราวตั้งแต่สร้างโลกมาจนถึงก่อนพระเยซูประสูติ มีเหตุการณ์และคำสอนคำสั่งต่าง ๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ รวบรวมบทประพันธ์ของผู้เลื่อมใสศรัทธาต่อพระเจ้าในหมู่ชาวยิวหลายท่านด้วยกัน คริสต์ศาสนารับมาก็เพราะพระเยซูทรงรับรอง ภาคนี้เรียกกันว่าพระธรรมเดิม (The Old Testament)

อีกภาคหนึ่งเรียกว่า พระธรรมใหม่ (The New Testament) รวบรวมเรื่องตั้งแต่พระเยซูประสูติจนถึงอัครสาวกถึงมรณกรรมหมดทุกท่าน จึงเป็นประมวลพระกรณียกิจ และคำสอนของพระเยซู และอัครสาวกของพระองค์ ผู้นิพนธ์มีหลายท่านเช่นกัน

ควรสังเกตไว้ ณ ตอนนี้ว่า พระเยซูไม่ทรงตั้งพระทัยจะสอนระบบปรัชญา แต่ในคำสอนของพระองค์จำต้องมีปรัชญาแทรกในฐานะเป็นอุปกรณ์ ช่วยให้ผู้ฟังเข้าถึงหลักคำสอนโดยสะดวก จึงใช้ปรัชญาตามโอกาสและจำกัดการใช้ให้อยู่ในขอบข่ายของปรัชญาที่ถือกันในขณะนั้น ประเด็นสำคัญในคำสอนของพระเยซูก็คือ ความรอด (salvation) อันเป็นเป้าหมายสูงสุดของชีวิตในโลกนี้ โลกนี้ไม่สามารถให้ความสุขแก่มนุษย์ได้ทั้งในด้านปริมาณและเวลา พระองค์ทรงชี้ให้เห็นว่าเราจะบรรลุถึงสภาพแห่งความสงบสุขแท้อันไม่รู้ดับได้ เรียกว่าความสุขแห่งสวรรค์ อุปสรรค คือ บาป

องค์สัมบูรณ์ (The Absolute) หรือที่เรียกตามภาษาของชาวยิวว่าพระยาห์เวห์ (Jahweh) และคริสต์ชนเรียกว่า พระเจ้า (God, The Lord) นั้นทรงพระทัยดีอยากให้มนุษย์ได้สภาพนั้น ขอให้สำนึกบาปกลับใจมาประพฤติดี ซึ่งสรุปเป็นหัวข้อง่าย ๆ ว่า “จงรักพระเจ้าด้วยสิ้นสุดจิตใจ และรักมนุษย์เหมือนรักตนเอง” ใครปฏิบัติได้เช่นนี้ก็เรียกว่าสมบูรณ์ที่สุด เรียกว่าเป็นนักบุญ (saint) ใครที่ปฏิบัติให้สมบูรณ์ที่สุดไม่ได้ก็ให้พยายามทำเท่าที่สามารถแล้วไว้ใจในพระเจ้า พระองค์จะช่วยให้บรรลุถึงสภาพความเป็นสุขแห่งสวรรค์ตามอัตภาพ

แม้พระเยซูไม่ได้ตั้งพระทัยแต่เราก็อาจจะกล่าวได้ว่าปรัชญาของพระองค์เป็นแบบจิตนิยม(Idealism) คือถือว่าสิ่งที่ปัญญาคิดและเข้าใจได้มีค่าสูงยิ่งกว่าสสาร