Leading Question ตั้งประเด็นนำ

ผู้แต่ง : รวิช ตาแก้ว
ผู้ปรับแก้ : กีรติ บุญเจือ

ตามปกติผู้ที่รู้จักมักคุ้นกัน มักจะมีการเกรงใจกัน เมื่อคู่สนทนาเสนอความคิดเห็นอะไรมา ถ้าไม่เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนัก ก็มักจะตอบสนองความคิดเพราะการขัดคอกันบ่อยนักทำให้คบกันไม่ยืด บางทีก็เพราะไม่อยากหาเรื่อง จึงตอบเอออวยไปอย่างเสียไม่ได้ เพราะปัดเป่าความรำคาญ

เพราะมีจุดอ่อนอันนี้เอง ผู้มีเล่ห์เหลี่ยมจึงถือโอกาสใช้ตั้งประเด็นคำถามให้เอออวย โดยไม่ให้ทันรู้ตัวว่าเป็นเรื่องใหญ่ ครั้นรู้ตัวก็สายเสียแล้ว เพราะฝ่ายถามจับเอาคำตอบนั้น เป็นคำตกลงใจอย่างเด็ดขาดเสียแล้ว เช่น

– คุณขับรถมาตรง ๆ ใช่ไหม
– ใช่ครับ
– พอถึงทางโค้งคุณก็เลี้ยวซ้ายใช่ไหม
– ใช่ครับ
– พอเลี้ยวมุมคุณก็รู้สึกว่าหยุดรถไม่ทันใช่ไหม
– ใช่ครับ
– งั้นคุณก็ขับรถเร็วในทางโค้งอย่างประมาท
– พ่อรักลูกของพ่อมากใช่ไหมฮะ
– ใช่ลูก
– ผู้ที่รักลูกอยากให้ลูกได้ดีใช่ไหมฮะ
– ใช่ลูก
– ถ้าลูกทำผิดพ่อจะลงโทษใช่ไหมฮะ
– ใช่ลูก
– พ่อไม่ทำโทษอย่างไร้เหตุผลใช่ไหมฮะ
– ใช่ลูก
– การกระทำต้องทำเพื่อให้หลาบจำใช่ไหมฮะ
– ใช่ลูก
– ถ้าหลาบจำแล้วก็ไม่จำเป็นต้องทำโทษใช่ไหมฮะ
– ก็งั้นซีลูก
– ผมทำโทรศัพท์แตกและหลาบจำแล้วฮะพ่อ