mechanicism and network จักรกลนิยมกับเครือข่าย

ผู้แต่ง : รวิช ตาแก้ว
ผู้ปรับแก้ : กีรติ บุญเจือ

นักวิทยาศาสตร์มากมาย กระตุ้นกันและกันให้ฮึกเหิมในความสำเร็จตามสูตร“ความรู้คือพลัง” ของ เบเขิน ที่สำคัญ ๆ มีรายนามดังต่อไปนี้

– เคอเพอร์นิเคิส (Copernicus 1473-1543) ประกาศดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของจักรวาล (คือสุริยจักรวาล ไม่ใช่ของเอกภพทั้งหมด แก้ความคิดเดิมที่เชื่อว่าโลกเป็นศูนย์กลางของเอกภพทั้งหมด)
– เคพเลอร์ (Kepler 1571-1630) พบกฎการโคจรของดาวเคราะห์ซึ่งใช้เป็นสูตรคำนวณได้
– สเทวิน (Stevin 1548-1620) พบกฎสี่เหลี่ยมด้านขนานของแรง
– กาลิเลโอ (Galileo 1564-1642) พบกฎความเฉื่อยและพลังเฉื่อย
– ฮูยเกินส์ (Huygens 1629-95) พบแรงเหวี่ยงและแรงเฉื่อย
– นิวเทิน (Newton 1642-1728) พบกฎความโน้มถ่วง

นักวิทยาศาสตร์ในสมัยนั้น ย่อมเป็นนักปรัชญาด้วยเป็นส่วนมาก และส่วนมากเชื่อว่าเอกภพเป็นเครื่องจักรมหึมา ประกอบด้วยเครื่องจักรย่อยที่อยู่ในกลไกรวม คือวัตถุต่าง ๆ และร่างกายที่มีชีวิตซึ่งแต่ละร่างกายก็มีกลไกเฉพาะของตนกึ่งอิสระจากกลไกรวมของเอกภพ แต่ก็เดินตามกฎเกณฑ์เดียวกัน จึงดำเนินกลไกของตนอย่างอิสระแต่ทว่าคู่ขนานกับกลไกใหญ่ของเอกภพ บางคนในพวกนี้ยังเชื่อในพระเจ้า จึงอธิบายว่ากลไกนี้มาจากการกำหนดของพระเจ้าอย่างเช่นคำสอนของ

– Thomas Hobbes (1585-1697)

-John Locke (1632-1704)

-Pierre Gassendi (1592-1677)

-René Descartes (1596-1650)

-Benedict Spinoza (1632-77)

-Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716)

-Galileo Galilei (1564-1642)

-Robert Boyle (1627-91)

-Issac Newton (1642-1726)

– Immanuel Kant (1724-1804)

แต่บางคนก็ไม่เชื่อว่ามีพระเจ้าสร้างเอกภพ แต่เชื่อว่าเอกภพมีมาเองอย่างนี้เรื่อยมาและเรื่อยไป อย่างเช่น Voltaire (1694-1788), de la Mettric (1709-51), Denis Diderot (1713-84), Holbach (1723-89), Jean d’Alembert (1717-1783) เป็นต้น

มองในแง่นี้ โหราศาสตร์ก็เป็นวิทยาศาสตร์ในลักษณะหนึ่ง เพราะเชื่อว่ากลไกของมนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของกลไกของเอกภพทั้งหมด ดังนั้น กลไกของเอกภพกับของมนุษย์แต่ละคนจะต้องสอดคล้องกัน หลักการแค่นี้นับว่าเป็นวิทยาศาสตร์ แต่โหราศาสตร์ที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์ก็คือเชื่อต่อไปว่า การรู้ที่ตั้งของดวงดาวกำหนดชะตาชีวิตของมนุษย์ ตรงนี้ไม่เข้าเกณฑ์วิทยาศาสตร์ เพราะ

1)ความรู้กลไกเอกภพของเราไม่ละเอียดพอให้ชี้บ่งอิทธิพลต่อมนุษย์ถึงขนาดพยากรณ์เหตุการณ์ในชีวิตยาวนานในอนาคตได้ ความคลาดเคลื่อนมีเปอร์เซนต์สูงเกินไป

2)มนุษย์เป็นกลไกเพียงส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น ส่วนที่ไม่เป็นกลไกมีอยู่มาก ทางด้านจิตนั้นมีกลไกน้อยเหลือเกิน โหราศาสตร์จึงยากที่จะเป็นวิทยาศาสตร์ได้