Abstract – การถอดสิ่งสากล ตามแนวทางของ อริสโตเติล :

IQ ของคนเรา มีอยู่ 2 อย่าง คือ

1.) IQในการถอด Concept ได้เร็ว

2.) การเชื่อมกันระหว่าง Concept ได้เร็ว

และถ้าใครสามารถทำได้รวดเร็วทั้ง 2 อย่าง เรียกว่า “อัจฉริยะ”

อริสโตเติลเป็นกลุ่มแรกที่คิดว่าความรู้ของเรามันมีอะไรบางอย่างที่ตัดสินให้เรารู้ว่าสิ่งนี้จริงหรือไม่แต่เพลโตมองว่าอะไรที่มีอยู่จริงนั้น  หมายความว่าต้องมีอยู่ในโลกแห่งมโนคติ เมื่อเราเชื่อว่ามีอะไรจริง เป็น Reality และเราก็รู้วิธีการที่จะรู้ความจริง

ในกระบวนทรรศน์ที่ 1ถึงกระบวนทรรศน์ที่ 4 นิยามที่ว่า ความจริงคือความรู้ที่ตรงกับสิ่งภายนอก แต่เมื่อมาถึงกระบวนทรรศน์ที่ 5 หลังนวยุคคิดว่า ความรู้ที่ตรงกับสิ่งภายนอกนั้น จริงๆแล้วเวลาที่เรารับรู้อะไรนั้น  ความรู้ภายนอกที่แท้จริงไม่ได้เข้ามาในสมอง ยกตัวอย่างเช่น เรามองเห็นสิ่งหนึ่ง สิ่งนั้นไม่ได้เข้ามาในตาเรา แต่สิ่งที่เข้ามาในตาเรามันเป็นเพียงคลื่นแสงที่ไม่มีสี ไม่มีขนาด มีแต่พลังงานเป็นต้น

Metaphysics หรือ What is Reality ของหลังนวยุคคืออะไร ? ทุกอย่างที่มนุษย์เราค้นคว้ามาและที่จะค้นคว้าอะไรต่อไปอยู่ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันก็คือทุกสิ่งทุกอย่าง เราเห็นมันอยู่ในกระแสของการเปลี่ยนแปลง

ธรรมชาติของมนุษย์มี 4 สัญชาตญาณโดยอยู่ภายใต้การควบคุมของปัญญาคือความสุขของมนุษย์ที่แท้จริง เกณฑ์ตัดสินความจริงของหลังนวยุคคือ ทุกอย่างที่เชื่อเกี่ยวกับความเป็นจริงหรือความรู้ซึ่งไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่ ถ้าหากนำมาปฏิบัติแล้วมันพัฒนาคุณภาพชีวิตตามเกณฑ์ของสัญชาตญาณปัญญา ถ้าทำอย่างนี้ได้ก็คือ เกณฑ์ตัดสินความจริงของหลังนวยุค

ในระเบียบความคิด สมองของเราคิดเริ่มจากสิ่งสากล ซึ่งเพลโตบอกว่า มันได้มาจากการรื้อฟื้นความจำ แต่อริสโตเติลบอกว่าไม่ใช่ มันเป็นเพียงสิ่งสมมุติที่ไม่ต้องสมมุติ เราอธิบายได้โดยไม่ต้องไปสมมุติในโลกแห่งอุดมคติ แต่เอาเฉพาะประสบการณ์ในโลกใบนี้ เช่น เราเห็นสุนัขเยอะแยะ เราถอดสิ่งสากลออกมาได้เป็นสุนัขสากล ไม่ต้องไปรื้อฟื้นความจำ  จากการถอดสิ่งสากลนี้ อริสโตเติลเอามาสร้างเป็นระบบความคิดว่า ระบบความคิดเราทำอย่างไร จะถอดสิ่งสากลคืออะไร ? เราเห็นสุนัขหลายๆตัว เราสามารถที่จะจำเป็นตัวๆได้ เพราแต่ละตัวมันมีเอกลักษณ์ของมัน พอเห็นสุนัขมากมาย จะหาสองตัวที่เหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์มันไม่มี มันก็ต้องมีความแตกต่าง เราสังเกตุดูส่วนต่าง แล้วเราจะสามารถที่จะจดจำได้ดังนั้นสิ่งที่เราจำได้นั้น เราจำมาจากส่วนต่างซึ่งสมองของเราเรียกว่า Image

Imageนี้เราจำในส่วนต่างคือเอกลักษณ์ของมันแต่ละตัว ถึงแม้จะจำความแตกต่างได้ไม่หมดแต่เราจำบางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของมันได้ทำให้เรารู้ว่าตัวนี้เป็นอย่างนี้ ชื่ออะไร มันมีเอกลักษณ์ของมัน ดังนั้น การที่เราจำในแต่ละหน่วยแต่ละหน่วยเรียกว่า Image   เรามี Image มากเท่าไรในสมองของเรา มันก็จะไม่เกิดเป็น Universal ได้

การที่จะเป็นConceptได้ขึ้นมานั้น เราต้องถอด ดังนั้นเราต้องตัดส่วนที่ไม่เหมือนกันออกไป และส่วนที่เหมือนกันในสุนัขทุกตัวซึ่งสมองของเราจำได้ในฐานะที่เป็นConceptสิ่งเหล่านี้คือสมรรถภาพของสมองเรา ปัญญาของเรา มีความสามารถที่ถอดส่วนที่เหมือนกัน โดยทิ้งส่วนที่ต่างหมดเลย และก็กลายเป็น Concept ในสมองของเรา

เมื่อมีConceptและเห็นอะไรต่างๆ ถ้าเป็นสิ่งเดียวก็อาจจะไม่คิดอะไรมาก พอเห็นสองสิ่ง มันจะจำว่าสิ่งที่หนึ่งเป็นอย่างนี้สิ่งที่สองเป็นอย่างนี้สองอย่างนี้มีอะไรที่เหมือนกัน เอาสิ่งที่ไม่เหมือนกันทิ้งไป  แล้วมีอะไรที่เหมือนกัน?

มันเป็นสัญชาตญาณของปัญญาที่ชอบทำอย่างนี้  และบางคนที่ชอบทำเร็วก็คือคนที่ไอคิวสูงส่วนบางคนที่ชอบทำช้าก็คือไอคิวต่ำ