การหาความสุขคืออะไร ความสุขนั้นใช่ความพึงพอใจหรือไม่ ไม่ว่าจะเป็นความพึงพอใจในชีวิต หรือความพึงพอใจในงาน ความพึงพอใจในชีวิตแต่งงาน ถ้ามนุษย์คาดหวังอะไรไว้มากๆ แล้วไม่ได้ตามที่มนุษย์หวังเอาไว้ ความพึงพอใจของมนุษย์ก็จะลดน้อยลงกว่าเดิม ความพึงพอใจตัวนี้มีตัวแปรเป็นอดีต ปัจจุบัน และอนาคต และกำลังใช้ชีวิตของมนุษย์อย่างมีหรือคือความหมายของคุณค่าหรือเปล่า แล้วอะไรคือความสุขแท้ที่มนุษย์อยากมีความสุขแบบใดมากที่สุด คำถามที่สำคัญสำหรับมนุษย์ทุกคนที่พยายามขวนขวายหาความสุขที่สมดุลในแต่ละแบบก็คือ มนุษย์ควรให้น้ำหนักกับความสุขแท้แบบใดมากกว่ากันและการใช้เวลาไปกับวิถีชีวิตแบบใดที่จะทำให้มนุษย์ได้มาซึ่งความสุขแท้

หากทดลองคิดอย่างลัทธิเอพพิคิวเรียนที่เน้นการจัดสรรความสุขที่มีอยู่ตลอดชั่วชีวิตแล้ว ค่าเฉลี่ยของมนุษย์คือ 70 ปี หรือ 25,500 วัน คิดเป็น 613,200 ชั่วโมง ในเวลาทั้งหมดนั้นมนุษย์ผู้ใหญ่ใช้ไปกับการนอนวันละประมาณ 6 ชั่วโมง เท่ากับ 153,300 ชั่วโมง จึงเหลือเพียง 459,900 ชั่วโมง หรือเท่ากับ 52.5 ปี แต่เราต้องใช้เวลาในการเติบโตและเรียนรู้จนมีระดับการศึกษาที่เหมาะสมภายใต้การเลี้ยงดูและดูแลของครอบครัว 21 ปี ซึ่งประกันความสุขในระดับพื้นฐานหรือที่เรียกว่าความสุขสวัสดิภาพ

มนุษย์เราจึงมีเพียง 31.5 ปี เท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบการจัดสรรความสุขแก่ตนเอง แต่ถ้าเราทำงานจนถึงอายุ 60 ปี วันละ 7 ชั่วโมง 5 วันต่อสัปดาห์ เราจะใช้เวลา 73,710 ชั่วโมง หรือ 8.41 ปี ไปทำการทำงาน มนุษย์มีเวลาที่เป็นอิสระเพื่อใช้ในการอยู่กับตัวเอง การเดินทางและการใช้ชีวิตมากถึง 23 ปี หรือ ราว 201,480 ชั่วโมง

มนุษย์จึงพยายามแสวงหาวิธีการที่จะเข้าถึงความสุขเพื่อตนเองให้ได้มากที่สุดตลอดช่วงเวลานี้โดยพัฒนาวัตถุทางด้านวิทยาศาสตร์อันจะเป็นสิ่งนำมนุษย์เข้าไปหาความสุขได้ แต่แม้มนุษย์จะได้ครอบครองทุกสิ่งและบงการทุกอย่างตามที่ตนปรารถนาจากการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มนุษย์จึงได้รับความสุขสำหรับตนเองและสังคมซึ่งเป็นลักษณะทางรูปธรรมในขณะที่ความสุขทางนามธรรมอันได้แก่ความสุขใจนั้นกลับทวีปัญหารุนแรงมากยิ่งขึ้น คนส่วนใหญ่ไม่มีความสงบภายใน ชีวิตสังคมอยู่ในภาวะที่เดือดร้อนและมีความขัดแย้งที่แตกแยก ประสมกับปัญหาสังคมและเศรษฐกิจจึงทำให้มนุษย์เกิดความสับสนความกังวล และกลายเป็นความเครียด ความทุกข์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
แล้วคำตอบของความสุขของมนุษย์คืออะไร การใช้เวลาไปกับชีวิตแบบไหนจึงจะทำให้มนุษย์ได้มาซึ่งความสุขตลอดชีวิต และความสุขเหล่านั้นเกิดจากการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามกระบวนทรรศน์ปรัชญาหลังนวยุคได้ไหม ทั้งนี้ ไมเคิลแองเจโล(Michelangelo, 1475-1564) กล่าวว่า สิ่งที่เป็นอันตรายต่อเราทั้งหลายไม่ได้อยู่บนฐานของการตั้งเป้าหมายที่สูงเกินไปและทำไม่ได้ดังที่หวัง แต่เป็นการตั้งเป้าหมายที่ต่ำและบรรลุเป้าหมายนั้นได้

มนุษย์ผู้มีสัญชาตญาณปัญญาระดับกระบวนทรรศน์หลังนวยุคจึงต้องย้อนอ่านใหม่เพื่อค้นหาวิถีการมีความสุขจากการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักกระบวนทรรศน์ปรัชญาหลังนวยุคสายกลางให้ได้